Bamberg - Curia Sti. Hippolyti
Dawny dwór kanoników, Curia Sti. Hippolyti to dwu- i trzykondygnacyjny czteroskrzydłowy kompleks z mansardowym dachem, zbudowany w 1739 roku przez Justusa Heinricha Dientzenhofera według planu architekta Balthasara Neumanna.
Historia
Dawny dwór kanoników, Curia Sti. Hippolyti to dwu- i trzykondygnacyjny czteroskrzydłowy kompleks z mansardowym dachem, zbudowany na Dombergu w 1739 roku przez Justusa Heinricha Dientzenhofera według planu architekta Balthasara Neumanna za czasów księcia-biskupa Bambergu, Franza Konrada von Stadion und Thannhausen.
Domberg jest historycznym centrum Bambergu i był centrum cesarstwa w czasach cesarza Henryka II (1002/1014-24). Unikalny historyczny zespół dawnych budynków sądu, kapituły i kanonii na placu Domplatz jest zdominowany przez 1000-letnią katedrę.
Historia osady Domberg sięga epoki brązu, ale znaczenie zyskała dopiero po ufortyfikowaniu przez Babenbergów zamku "Castrum Babenberch", od którego pochodzi nazwa Bamberg (w dokumentach wspominany jest w 902 r.) Wraz z założeniem biskupstwa w 1007 r., budową katedry (1002 r.) i rozbudową zamku na pałac biskupi Henryk II położył podwaliny pod dalszy rozwój Bambergu.
Wraz z upadkiem wspólnoty klasztornej kanoników katedralnych w XIII wieku, wzdłuż murów i dróg wyrosły liczne dwory kanoników. Do bogatej kolekcji budynków, z których większość zachowała się do dziś, należał stary dwór biskupów i biskupów książęcych z pozostałościami budynku pałacowego, średniowieczne i barokowe dwory kanoniczne, nowa rezydencja książąt-biskupów i wspaniały kapitularz w katedrze.
Katedra św. Piotra i św. Jerzego, ufundowana w 1002 roku, dominuje nad unikalnym historycznym zespołem dawnych budynków sądowych, kapituły i kanonii na Placu Katedralnym.
Sądy kanoników lub "Curiae"
Mieszkania dla kapelanów katedralnych nazywano sądami kanonickimi lub "curiae". Curiae były zazwyczaj reprezentacyjnymi, oddzielnymi budynkami.
W Dombergu zaprojektowano je jako osobne, zewnętrznie zamknięte kompleksy i zorganizowano jako przylegające do siebie trzy lub czteroboczne korty. Największe korty mają do dziś powierzchnię 3.000 metrów kwadratowych.
W późnym średniowieczu dziedzińce katedralne zajmowały większą część wzgórza katedralnego, dopiero w okresie nowożytnym część z nich została wyparta przez budynki rezydencji książęcych.
Każda z kurii katedralnych Bambergu miała swoją kaplicę, która przynajmniej w początkowym okresie dawała również nazwę sądowi, i rzadko była rozpoznawalna jako osobny budynek, lecz była wkomponowana w zabudowę. Najstarsza zachowana kaplica w kurii laudańskiej została zbudowana około 1200 roku, a większość budynków pochodzi z XV-XVI wieku:
Plac Katedralny 1: Curia Sti. Hippolyti (XVIII w., własność prywatna)
Plac Katedralny 2: Curia St. Sebastiani et Fabiani (XVIII w., ordynariat arcybiskupa)
Domplatz 3, Curia St. Laurentii (XII i XV/XVI w., ordynariat arcybiskupa)
Domstraße 2, Curia Sti. Blasii (XVI w.)
Domstraße 3, Curia Stm. Mariae et Chunegundis (XV w. barok, probostwo katedralne)
Domstraße 5, Curia St. Lamperti (XVIII w., probostwo katedralne)
Domstraße 7, Curia Stae. Elisabethae (XV/XVI w.)
Domstraße 9, Curia Stm. Johannis et Pauli (XV w.)
Domstraße 11, dawny Erthalshof (XV-XVIII w.)
Domstraße 13, dawny Truchseßhöflein (XVI w.)
Obere Karolinenstraße 1/3, Curia Schönborniana (XV w.)
Obere Karolinenstraße 4/6, Curia Stm. Philipp et Jacobi (XVI/XIX w.; szkoła katedralna)
Obere Karolinenstraße 5, Curia Sti. Pauli (XVIII w., pałac arcybiskupi)
Obere Karolinenstraße 7, dawny Zobelhof (XVIII w.)
Wraz z sekularyzacją kanonicy utracili swoje kurie, chyba że posiadali je prywatnie.
Architektura
Zespół składa się z czterech skrzydeł z mansardowymi dachami, które zamykają dziedziniec. Szczególnie wyróżnia się skrzydło od strony miasta, które w odróżnieniu od pozostałych skrzydeł ma jedną kondygnację więcej, czyli trzy. Skrzydło to zwrócone jest w stronę placu katedralnego jako pawilon z czteroprzęsłową fasadą.
Pozostałe skrzydła zespołu są dwukondygnacyjne, z wejściem zwróconym w stronę katedry. Fasady zespołu są otynkowane, a poszczególne skrzydła artykułowane są narożnymi pilastrami i pasowymi gzymsami. Okna są ostrołukowe i fazowane, a pod oknami na wyższych piętrach znajdują się parapety z lustrami.
Teraźniejszość
Kuria Sti. Hippolyta jest obecnie własnością prywatną.